คำไว้อาลัย

ผมเคยคิดอยู่เสมอว่าผู้ที่จากโลกนี้ไปอย่างปัจจุบันทันด่วนโดยไม่ต้องเจ็บป่วยด้วยโรคร้าย หรืออุบัติ อันตรายใด ๆ นั้นเป็นผู้มีบุญอย่างล้นเหลือ เพราะไม่ต้องทนทุกข์ทรมานทั้งตนเองและผู้อื่น ไม่ต้องทนทรมานทั้งกายและใจละอดีตปัจจุบันทั้งสิ้นไว้ให้ผู้อยู่หลังได้รำลึกนึกถึงตามพื้นภูมิของแต่ละคน 

แต่เมื่อได้รับทราบว่าท่านอาจารย์ประดิษฐ์ถึงแก่กรรมขณะที่เข้าร่วมประชุมที่กระทรวงสาธารณสุข ผมก็รับทราบด้วยความตระหนกตกใจจริงๆ เพราะโดยวัยและโดยสภาพร่างกายที่ยังสดชื่นกระฉับกระเฉงและจิตใจที่ยังกระปรี้กระเปร่าพร้อมที่จะบำเพ็ญกิจการอันเป็นประโยชน์ต่อส่วนรวมเสมอของท่านไม่ มีสัญญาณของผู้ที่ใกล้จะล่วงลับแม้แต่น้อยและ โดยวัยแล้วท่านก็จะอยู่สร้างคุณประโยชน์ให้กับสังคมและชาติบ้านเมืองได้อีกเป็นเอนกอนันต์ จึงนับว่าเราได้สูญเสียบุคคลผู้เป็นทานกับไปอย่างน่าเสียดายเป็นที่สุดโดยเฉพาะในวงการเภสัชกรรม ซึ่งเป็นองค์กรที่สำคัญยิ่งต่อสาธารณชน 

ผมประทับใจในอัธยาศัย กิริยามรรยาท ความสามารถ และความทรงภูมิที่อยู่ภายใต้กิริยาอันละมุนละไม นับแต่ได้มีโอกาสรู้จักท่าน และมีความเคารพนับถือกันตลอดมา ผมไม่แปลกใจเลยที่วันเคารพท่านในวาระสุดท้าย นั้นนอกจากจะเนืองแน่น ไปด้วยลูกศิษย์ลูกหาจำนวนหลายรุ่นแล้ว ยังมากมายไปด้วยท่านผู้มีเกียรติจากหลายวงการ และ ด้วยบารมีแห่งคุณงามความดีที่ท่านได้บำเพ็ญตลอดมา ด้วยการประสิทธิประศาสน์ความรู้อันทรงคุณค่าให้ไว้ แก่ลูกศิษย์ลูกหาซึ่งเป็นบัณฑิตมาหลายรุ่นหลาย สมัย ด้วยความเป็น “ครู” อย่างจริงแท้เป็นที่ประจักษ์ ชัดเมื่อคณะอาจารย์เภสัชกรรมปัจจุบันได้พร้อมใจกัน จัดทำหนังสืออนุสรณ์เพื่อเป็นเครื่องบูชาพระคุณของ ท่าน และซึ่งเราท่านจะได้มีโอกาสกราบผลงานอันทรง คุณค่าทางวิชาการที่ท่านได้สร้างไว้ในกระต่างๆ ได้จากหนังสืออนุสรณ์เล่มนี้ 

ผมอาลัยในการจากไปของท่านอาจารย์ประดิษฐ์ ซึ่งนอกจากเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของครอบครัว ของท่านแล้ว สังคมได้สูญเสียบุคคลผู้ทรงคุณค่าและคุณธรรมอันประเสริฐไป และผมขออนุญาตขอแสดง ความภูมิใจในท่านไว้ ณ ที่นี้ ท่านเป็นผู้สมควรอย่างยิ่ง ที่จะได้รับอภิวาทด้วยบทนิพนธ์ของสมเด็จกรมพระปรมานุชิตชิโนรส ซึ่งได้แสดงความจริงอันยิ่งใหญ่ ตลอดมา ที่ว่า :-