ศิษย์เก่ารำลึก

From here we can go everywhere

วรรคทอง ของ อ.ประดิษฐ์ หุตางกูร ท่านกล่าวประโยคนี้เมื่อปี พ.ศ. 2517 ในการต้อนรับเภสัชมหิดลรุ่น 4 ที่ข้ามฟากมาจากตึกกลม คณะวิทยาศาสตร์ ที่อยู่บนถนนพระรามหก มาเรียนชั้นปีที่ 3 ที่คณะเภสัชศาสตร์ ที่อยู่บนถนนศรีอยุธยา ด้วยต้องการให้ลูกศิษย์รุ่นนี้รับรู้ว่าลูกศิษย์และอาจารย์เป็นพวกเดียวกันคือพวกเรา

ในเวลานั้นพวกเราเหล่าลูกศิษย์รุ่น 4 ไม่ใคร่จะอยากเรียนเภสัชเท่าใดนัก อยากแต่จะเรียนแพทย์ ท่านจึงรังสรรค์วรรคทองนี้ขึ้นมา เพื่อบอกว่าเรียนเภสัชแล้วสามารถทำงานได้หลายอย่าง ลูกศิษย์จะได้มีใจเข้าห้องเรียน แต่จะบอกให้ว่าเวลานั้น ฟังก็เหมือนไม่ได้ยิน ด้วยความที่อายุยังน้อย ก็ก้มหน้าก้มตาเรียนกันไป พุธบ่ายว่างก็ไปเดินห้างไทยไดมารู (ศูนย์การค้าดังในสมัยนั้น ปัจจุบันกลายเป็นห้างโรบินสันราชดำริ) บางทีก็ไปสวนสามพราน ไปเล่นสเก็ตช์น้ำแข็งก็เคย 

จนกระทั่งเรียนจบเภสัช รับพระราชทานปริญญาบัตร ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2520 (แต่เรียกว่าจบปีการศึกษา 2519) เริ่มทำงาน ก็เพิ่งเห็นจริงตามวรรคทองของ อ.ประดิษฐ์ และเห็นการขยายจำนวนสาขาอาชีพที่เพื่อนๆทำต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน กล่าวคือเพื่อนๆ ทำงานกันหลากหลาย เป็นงานวิชาชีพ และงานอื่นๆ ซึ่งมีทั้งที่เป็นกิจการของพ่อแม่ และที่เริ่มต้นเอง ได้แก่ เป็นเจ้าของโรงงานอุตสาหกรรมเครื่องสำอาง เจ้าของธุรกิจทำดอกไม้ผ้าส่งนอก เจ้าของธุรกิจเครื่องมือแพทย์ เจ้าของบริษัททำ built-in furniture สืบทอดกิจการบริษัทรับเหมาก่อสร้าง สืบทอดกิจการขายและให้เช่ารถแทรกเตอร์รถเครน เป็นต้น 

วรรคทองนี้จะเริ่มมาตั้งแต่รุ่น 1 หรือไม่ ก็ไม่ทราบได้ แต่สำหรับรุ่น 4 แล้ว เราเห็นจริงตาม อ.ประดิษฐ์ และเราเดินตามรอย จนสามารถสร้างงานและรายได้เลี้ยงตนและครอบครัว และเป็นคนดีของสังคม ตลอดจนให้ความช่วยเหลือคณะตามแต่โอกาส 

ขอเป็นตัวแทนศิษย์เก่ารุ่น 4 กราบขอบพระคุณ อ.ประดิษฐ์ หุตางกูร หากไม่มีท่าน ก็ไม่มีพวกเราในวันนี้