ศิษย์เก่ารำลึก

เย็นวันนั้นเป็นวันสุดท้ายของการสอบ final เทอมสองของปี 5 ซึ่งหมายความว่า สิ้นสุดการเป็นนักศึกษาเภสัชฯ มหิดลแล้ว (ถ้าสอบผ่านครบทุกวิชา) จะว่าไปตอนนั้น ผมมีความรู้สึกทั้งโล่งทั้งสบายตัวสบายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนตลอด 5 ปีกับการเรียนที่คณะนี้ สิ่งที่ต้องทำก็ได้ทำไปหมดแล้ว ไม่มีอะไรต้องกังวลอีก ไม่ต้องรีบกลับบ้านลุยอ่าน Pharmaco ที่ค้างอยู่ ไม่มีนัดกลุ่มย่อยติวสอบ Botany อีกต่อไป แต่ยังมีความรู้สึกหนึ่งที่คงจะตามมาในอีกหลายปีจากนี้คือความรู้สึกถวิลหาบรรยากาศเก่า ๆ ที่นี่

ผมกับเพื่อน ๆ อีกราว 7-8 คนนั่งแกร่วแบบชิวสุด ๆ อยู่ที่ระเบียงชั้น 1 ของอาคารเรียนด้านหน้าที่มองออกไปก็คือถนนศรีอยุธยา ขณะที่ผมกำลังเหม่อมองอะไรเรื่อยเปื่อยก็พลันตกใจแทบสติหลุด บุคคลหนึ่งกำลังยืนอยู่เบื้องหน้ายื่นมือมาแตะเบา ๆ ที่หัวเข่าของผม แล้วเอ่ยว่าอะไรผมจำได้ไม่ค่อยแม่นนัก ในทำนองว่าดีใจด้วยที่เรียนจบแล้ว หรือว่า ในที่สุดก็จบเสียทีนะ ดีใจไหมอะไรประมาณนี้ ผมลนลานพูดตอบท่านกลับไปเกือบไม่เป็นประโยค ด้วยไม่คิดว่าจะมีโอกาสมาอยู่ใกล้คณบดีผู้ก่อตั้งคณะเภสัชศาสตร์ของ ม.มหิดล ในระยะประชิดอย่างนี้ ที่ผ่านมาผมเคยโดดเรียนคาบวิชา Pharm Orientation ที่อาจารย์ท่านอุตส่าห์ปลีกเวลาอันมีค่าเข้ามาสอนอย่างตั้งใจ บางครั้งแอบย่อตัวมุดออกมาขณะที่ท่านหันหลังเขียนกระดานอยู่หน้าชั้นก็เคย เรื่องแบบนี้ผมคิดว่าอาจารย์รู้ทุกอย่างแต่ไม่เคยเห็นท่านว่าอะไร นึกย้อนเวลากลับไปแล้วรู้สึกละอายใจเหลือเกินที่ช่างโง่เขลาไม่เห็นคุณค่าของสิ่งที่อาจารย์ถ่ายทอดให้ แต่กระนั้นผมก็ยังได้รับความเมตตาสอบผ่านวิชานี้มาได้

อาจารย์ท่านจากพวกเราไปนานแล้ว แต่สิ่งที่ท่านได้สร้างและวางรากฐานให้กับวิชาชีพเภสัชของเรานั้นกำลังเติบโตก้าวหน้าและให้คุณประโยชน์กับวงการสาธารณสุขต่อไปอย่างไม่มีวันสิ้นสุด